سفر خیلی خوبی بود و کسب تجربه های جدید بهتر از خود سفر.

هفته گذشته منشی دکتر تماس گرفت و گفت که دکتر سیگارودی گفته بیمار هایی که من نتونستم اون ها رو ببینم رو برای روز یکشنبه وقت بدین. در نتیجه من برای روز یکشنبه که دیروز بود خودمو آماده کردم. ولی باز هم بعد از ظهر دیروز بود که منشی زنگ زد و گفت دکتر امروز هم نمی یاد.  و همونطور که قبلا بهتون گفته بودم ایشون دارن می رن سفر و یک ماه دیگه بر می گردن، اگه دوست داشته باشین می تونین امشب بیاین تا دکتر خسروی شما رو ببینه.

شما اگه جای من بودین چیکار می کردین. می خواستم بگم بابا از قید این مریضی زدم. اصلا پشیمونم که مریضم دیگه نمی خوام برم دکتر دیوونه شدم.

ولی با لحنی مهربون و دوست داشتنی گفتم که با توجه به اینکه الان مشکل خاصی ندارم صبر می کنم تا دکتر سیگارودی از سفر برگردن.

اسم این پست اغماس چون باید تو حالت اغما سر کنیم تا دکتر از سفر برگردن.

داستان سفر رو تو پست بعدی می گم.

روز شنبه رفتم مطب دکتر تا شماره پرونده ام رو به منشی بدهم چون تقریبا تماس تلفنی با اون مطب غیر ممکنه از بس که اشغاله و همچنین ازش خواهش کردم تا اگه میشه که فردا من به مطب مراجعه نکنم و هر وقت دکتر اومد با من خونه تماس بگیره که بیام.

ساعت ۱۱ شب بود که رسیدم خونه و خسته و کوفته رفتم به رخت خواب گرم و نرم و گفتم تا این خانوم تماس بگیره حداقل من یکم بخوابم. باورتون نمی شه ولی با اینکه داشتم از خواب می مردم چون نگران و منتظر تلفن منشی دکتر بودم در یه حالت خواب و بیداری به سر برم.

ساعت ۱ نصف شب منشی مهربون تماس گرفت و گفت که دکتر امروز نمی یاد و برای وقت دیگه خودم بهتون زنگ می زنم. جاتون خالی تا صبح نخوابیدم و هی این دنده به اون دنده شدم.

صبح پیش خودم فکر می کردم بابا مگه می شه آدم اینقدر زندگیش بی برنامه باشه الان تو یک هفته گذشته دفعه دومه که منشی زنگ زده و می گه که دکتر نمی یاد. خوب دکتر عزیز و گرامی الاهی قوربونت برم یکم زودتر زنگ بزن بگو نمی یام. مریض های بیچاره و اون منشی در به در زودتر تکلیفشون و بدونن. حالا من که حالم خوبه اون بیچاره هایی که واقعا زودتر دیدن دکتر براشون لازمه چه گناهی کردن.

در نتیجه فعلا همه سر کاریم تا وقت بعدی مشخص بشه.

من هم فردا دارم می رم سفر به سواحل خلیج فارس، برگشتم خاطرات سفر و می نویسم.

این سوالی که خیلی ها از من می کنن.

راستش خودم هم این سوال و از خودم می پرسم و می گم معلوم نیست انشا ا.. که هیچ چیزی نیست.

از یک ماه پیش که رفتم پیش دکتر تهرانی و دوباره سولفور و شروع کردم تقریبا گزگز دست و پام از بین رفته. شاید تو این یک ماه و نیم گذشته ۴ یا ۵ بار دست و پام گزگز کرده اونم خیلی لایت. یعنی اصلا با گذشته قابل مقایسه نیست. قبلا تقریبا هر روز یک یا دو بار این اتفاق می افتاد.

البته نمی شه گفت که حتما به خاطر دارو های هامیوپتیه چون ماهیت این بیماری حالت سینوسی داره و ممکنه بعد از یک مدتی به یک شکل دیگه ظاهر بشه (ولی حالا که هنوز نشده)

تو پست های قبلی گفته بودم که ۴ مهر وقت دکتر سیگارودی دارم. یعنی همین چهارشنبه ای که داره می یاد. هفته پیش رفتم ام آر آی از مغز با و بدون تزریق. تو ام آر آی اول وجود پلاک در ساقه نخاع و تو ام آر آی آخر وجود پلاک در ماده سفید مغز اثبات شده بود و تو نامه آزمایشگاه به دکتر ها هم این موضوع قید شده بود.

تو جواب ام آر آی جدید هیچ اسمی از پلاک آورده نشده و دو تا نکته غیر نرمال کوچولو توش نوشته که خودم هنوز نمی دونم منظور چیه.

قبل از اینکه بگم چی نوشته اینو بگم که وقتی دکتر سیگارودی تو دفترچه بیمم داشت ام آر آی و می نوشت. کنارش نوشت برای تشخیص احتمالی بیماری ام اس و زیرش هم نوشت با مقاطع T2 و شارمتال (فكر كنم اين باشه شايد يه چيز ديگه نوشته باشه، خط دكتر‌ها كه مي‌دونين چه جوريه؟) این باعث شد تا نظر دکتر ام آر آی به این موضوع جلب بشه.

تو جواب ام آر آي نوشته تو يه جايي يه كيست كوچيك هست؟؟  و يكسري سيگنال‌هاي غير نرمال در ماده سفيد در كنار T2 ، PD و Flair و يه چيزايي كه واقعا نمي‌فهمم.

در هر صورت من كه دكتر نيستم و نمي‌تونم الان هم اظهار نظر كنم. بايد تا روز چهارشنبه صبر كنيم ببينيم تا دكتر چي مي‌گه. البته سعي مي‌كنم پنجشنبه نتيجه رو بهتون بگم چون احتمالا دوباره نصف شب نوبتم مي‌شه.

"ما در رويداد‌هاي زندگي خود نقشي نداريم، اما در اينكه چگونه آنها را تعبير كنيم، موثر هستيم." نيچه

اميدوارم كه تعبير من از رويداد‌هاي زندگي ام به واقعيت نزديك بوده باشه.